Strona korzysta z plików cookies. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Szczegóły dotyczące plików cookies znajdziesz w Polityce Prywatności. Akceptuję
Doradztwo

O agrofagach

Mączniak rzekomy cebuli

Mączniak rzekomy cebuli

Nazwa angielska

downy mildew

Nazwa łacińska

downy mildew

Kod Bayera

Profilaktyka

1. Plantacje cebuli z siewu należy lokalizować z dala od plantacji cebuli nasiennej i uprawianej z dymki oraz zbiorników wodnych, łąk i pól otoczonych krzewami. 2. W przypadku uprawy cebuli na tym samym polu, niszczyć „odrosty” po cebulach przypadkowo zimujących w glebie, nie później niż do połowy maja. 3. Na plantacjach nasiennych i cebuli uprawianej z dymki systematycznie 1-2 razy w tygodniu usuwać rośliny z pierwotnymi objawami choroby. 4. W tym samym czasie przystąpić do opryskiwania plantacji nasiennych, cebuli z dymki i cebuli z siewu ozimego fungicydem Mildex 711 WG (2,5 kg/ha) - preparat w trakcie rejestracji, przemiennie z preparatami z innych grup chemicznych. Opryskiwać 3-4 razy, co 7 dni. Do preparatów należy dodawać substancje zwilżająco-przyczepne. 5. Na plantacjach nasiennych i cebuli z siewu ozimego pierwsze opryskiwanie należy przeprowadzić między 10-15 maja. Na plantacjach cebuli z dymki opryskiwanie należy rozpocząć po osiągnięciu przez rośliny 15-20 cm wysokości. Natomiast na plantacjach cebuli z siewu wiosennego pierwsze opryskiwania należy rozpocząć między 10-20 czerwca lub według sygnalizacji. Pod koniec okresu wegetacji cebuli wskazane jest stosowanie środków z grupy strobilurin np. Mildex 711 WG - preparat w trakcie rejestracji.

Opis

Mączniak rzekomy cebuli jest najgroźniejszą chorobą, występującą najczęściej na plantacjach nasiennych, na cebuli uprawianej z dymki i siewu wiosennego i uprawy ozimej. Choroba w kraju występuje w mniejszym lub większym zagrożeniu każdego roku, najczęściej w następstwie deszczowej pogody w czerwcu, lipcu oraz częściowo w sierpniu. W okresie przedzbiorczym rozwojowi mączniaka rzekomego sprzyja wtórne zachwaszczenie plantacji. Wysokie zagęszczenie chwastów w cebuli sprzyja długo utrzymującej się wilgotności roślin, co stwarza optymalne warunki dla infekcji i rozwoju grzyba.

Biologia

Zimuje grzybnia w cebulach. Grzyb rozprzestrzenia się przez zarodniki konidialne.

Objawy

Szczypior porażonych roślin przestaje rosnąć i jaśnieje. Pojawia się na nim białoszary, obfity nalot. Z zakażonych cebul wysadkowych, cebul przypadkowo zimujących w glebie lub dymki, wiosną wyrastają rośliny z objawami pierwotnego porażenia. Od roślin zdrowych różnią się zahamowanym wzrostem, stopniowo wyginającymi się ku dołowi liśćmi. Pod koniec maja, podczas ciepłych i wilgotnych nocy, pojawia się białoszary nalot grzyba. W ciągu 3-4 kolejnych dni naloty grzyba pojawiają się niemal na całej roślinie i wówczas może dojść do całkowitego zamierania roślin. W okresie niesprzyjającym rozwojowi i procesowi zarodnikowania grzyba mogą pojawić się w pierwszej kolejności lokalne rozjaśnienia porażonej tkanki liści w postaci jasnozielonych plam.

Warunki rozwoju

Rozwojowi choroby sprzyja stałe, kilkugodzinne zwilżenie liści nocą oraz umiarkowana temperatura i bezdeszczowa pogoda w ciągu dnia. Sprawca choroby zimuje w postaci grzybni w mięsistych łuskach cebul, stanowiąc pierwotne źródło infekcji na wiosnę. Sposób zimowania grzybni określa więc lokalizację ognisk choroby na początku okresu wegetacji. Są to najczęściej, oprócz cebuli wysadkowej - nasiennej, plantacje cebuli uprawianej z dymki, rośliny z cebul przypadkowo zimujących w glebie, pojedyncze odrosty z siedmiolatki i szczypiorku. Sprawca choroby może także zimować w postaci grzybni na cebuli z siewu późnoletniego zimującej w polu. Pierwsze zarodnikowanie grzyba na roślinach cebul z zimującą grzybnią może nastąpić już w maju i na początku czerwca. Zarodnikowanie grzyba następuje podczas wilgotnych nocy z przelotnymi opadami lub utrzymującym się zamgleniu w temperaturze 10-12 st.C. W miarę wysychania rosy na liściach, zarodniki konidialne odrywają się i dzięki ruchowi powietrza rozsiewają na sąsiednie rośliny i okoliczne pola. Do ponownego skiełkowania konidiów i zakażenia roślin może dojść tylko w kropli wody. Należy pamiętać, że jednolite zwilżenie wodą powierzchni porażonych roślin przynajmniej od godzin wieczornych do północy powoduje całkowite zablokowanie procesu zarodnikowania, a w przypadku ciągłych opadów proces zakażenia i zarodnikowania grzyba jest niemożliwy. Ma to duże znaczenie w ochronie chemicznej roślin – w tym czasie nie należy opryskiwać roślin. Najbardziej gwałtowny rozwój choroby następuje przy zmiennej, szczególnie burzowej pogodzie w okresie lata.

Szkodliwość

Znaczny spadek plonu.

Sprawcy

Peronospora destructor